ویژگی جدید اپلیکیشن سیتیزن مبنی بر ردیابی تماس کاربران زنگ خطر شکستن حریم خصوصی را به صدا درآورده است

159
ویژگی جدید اپلیکیشن سیتیزن

اپلیکیشن سیتیزن که به بیش از 2 میلیون کاربر خود در سراسر جهان درباره خطراتی که ممکن است اطراف آنها اتفاق بیفتد، هشدار می دهد، ویژگی جدید اپلیکیشن سیتیزن مبنی بر ردیابی تماس کاربران ارائه کرده است. نام اختصاری این ویژگی Safe Trace یا “ردیابی امن” است.

همین امر باعث شده است نگرانی هایی بابت شکستن و نقض حریم خصوصی کاربران بین محافل علمی در مورد استفاده از این اپلیکیشن ایجاد شود. حقوقدان های هوادار آزادی های مدنی و دیگر فعالان حوزه تکنولوژی نگرانی های خود را بابت نقض قوانین آزادی کاربران اعلام کرده اند.

ویژگی جدید اپلیکیشن سیتیزن مبنی بر ردیابی تماس کاربران

اپلیکیشن سیتیزن در سال 2016 آغاز به کار کرد. این اپلیکیشن با استفاده از تکنولوژی خصوصی، تلاش می کند با ارزیابی و بررسی پیمایشگرهای (اسکنر) پلیس، حوادث و وقایع پیرامونی را به کاربران اطلاع دهد. همچنین به کاربران این امکان را می دهد تا ویدئو حادثه را منتشر کنند و در اختیار عموم قرار دهند و بیشتر شبیه یک نوع پایگاه و شبکه اجتماعی است.

وقتی حادثه ای رخ می دهد و گزارش این حادثه به پایگاه های رسمی سیتیزن ارسال می شود، نهاد سیتیزن جزئیات حادثه را برای افرادی که در نزدیکی محل واقعه هستند می فرستد و به ایشان درباره پیامدهای حادثه هشدار می دهد. مختصات جغرافیایی کاربران توسط ماهواره های مکان یاب مشخص می شود.

ردگیری تماس در واقع فرایندی است که مشخص می کند چه افرادی با فرد بیمار مبتلا به ویروس کرونا در تماس بوده اند. بسیاری از توسعه دهندگان و برنامه نویسان طی مدت همه گیری ویروس کرونا در تلاش بوده اند با ارائه برنامه های هوشمند، از تکنولوژی ردگیری تماس استفاده کنند.

در فلسطین اشغالی از تکنولوژی مکان یاب GPS برای ردگیری افراد ناقل استفاده می شود و چین نیز برای تشخیص افراد ناقل از تکنولوژی تشخیص چهره استفاده می کند. همین امر باعث شده است بسیاری از کشورهای اروپایی و ایالات متحده آمریکا نگرانی خود بابت نقض حریم خصوصی کاربران را اعلام کنند.

در کشورهای اروپایی از تکنولوژی بلوتوث برای ردگیری بیماران استفاده می شود و داده ها در یک نهاد متمرکز ذخیره نمی شود. در صورت ذخیره داده ها و اطلاعات کاربر در نهادهای متمرکز این امکان وجود دارد که داده ها هک شود یا توسط مراجع دولتی مورد سوءاستفاده قرار گیرد.

در کشور آمریکا نیز شرکت های گوگل و اپل اعلام کردند برای ردگیری بیماران از تکنولوژی بلوتوث استفاده می کنند اما به هیچ وجه حاضر نیستند ردگیری مکانی بیماران را عملیاتی کنند زیرا ممکن است حریم خصوصی کاربران شکسته شود. دیگر کشورهای اروپایی نظیر آلمان، ایتالیا و هلند نیز از دیگر تکنولوژی های غیرمتمرکز برای ردگیری بیماران استفاده می کنند.

در آمریکا مراجع دولتی و بخش های خصوصی نظیر سیتیزن؛ کماکان به دنبال یافتن راهی برای ردگیری امن بیماران ناقل به ویروس هستند. بسیاری از نهادهای توسعه دهنده اپلیکیشن نیز در این مدت تلاش کرده اند با مراکز بهداشتی و درمانی همکاری داشته باشند. بسیاری از پژوهش ها نشان می دهد برای کارآمد بودن اپلیکیشن های ردگیری بیماران ناقل ویروس، باید 60 درصد مردم امکان دسترسی به اپلیکیشن را داشته باشند. در مورد اپلیکیشن های ردگیری تماس، اعتماد نقش کلیدی را ایفا می کند و بسیاری از مردم به این نوع اپلیکیشن ها اعتماد ندارند.

داده های مبتنی بر مکان یاب GPS حریم خصوصی را با خطرات بیشتری مواجه می سازد

داده های مبتنی بر مکان یاب GPS حریم خصوصی را با خطرات بیشتری مواجه می سازد

اپلیکیشن سیتیزن از داده های مکان یاب GPS، بلوتوث، و دیگر تکنولوژی های مبتنی بر WiFi  برای ردگیری تماس و تشخیص افراد ناقل استفاده می کند. تکنولوژی سیتیزن توسط مرجع خصوصی اداره می شود و همین امر باعث شده است ابهامات زیادی درباره امنیت ردگیری تماس کاربران ایجاد شود.

یکی از متخصصان حوزه فناوری اطلاعات باورد دارد ردیابی کاربران با استفاده از تکنولوژی مکان یاب GPS می تواند به شدت امنیت کاربران را با خطر مواجه سازد. برخی دیگر از متخصصان باور دارند امکان ناشناس کردن داده های حاصل از مکان یاب GPS غیر ممکن است و همین امر می تواند حریم خصوصی کاربران را با خطر جدی روبرو کند.

بسیاری از پژوهش ها و تحقیقات علمی ثابت کرده اند که داده های ناشناس را می توان دوباره بازشناسی کرد. وب سایتی که برنامه ردگیری امن را به عنوان ویژگی جدید اپلیکیشن سیتیزن را توسعه داده است درباره اینکه چگونه از داده های بلوتوث استفاده می کند توضیح داده است.

به گفته این وب سایت، برنامه ردگیری امن اپلیکیشین سیتیزن از طریق اتصال بلوتوث، اطلاعات فردی که شما با او در تماس بوده اید را از طریق دستگاه تلفن همراه او ردگیری و ثبت می کند و طی بازه زمانی 30 روزه این داده ها و اطلاعات را از حافظه خود تخلیه می کند.

مشکل امنیتی این برنامه موقعی مشخص می شود که بدانیم برای اینکه این برنامه به درستی عمل کند شما باید اجازه بدهید اپلیکیشن سیتیزن به مختصات جغرافیایی شما از طریق مکان یاب GPS دسترسی داشته باشد.

سیتیزن همچنین در صدد است به کاربران خود اطلاع دهد که در چه مکان هایی با افراد ناقل بیماری در تماس بوده اند. در واقع سیتیزن از طریق ارزیابی و تحلیل داده های کاربران بر اساس مختصات جغرافیایی ایشان، افراد ناقل را به صورت آنلاین و از طریق نقشه های هوایی مشخص می کند و در موقع ضروری این داده ها را در اختیار کاربران قرار می دهد، بنابراین کاربران می توانند با تشخیص پیشینه ارتباطی خود با دیگر افراد، امکان ابتلای خود به ویروس کرونا را محاسبه کنند.

نگرانی های روزافزون درباره شکستن مرزهای حریم خصوصی

نگرانی های روزافزون درباره شکستن مرزهای حریم خصوصی

اگر چنانچه اطلاعات شخصی کاربران در اختیار یک مرجع ثالث قرار بگیرد، حریم خصوصی کاربران با خطرات جدی مواجه می شود. توسعه دهندگان سیتیزن همواره اعتقاد دارند داده های کاربران به صورت انحصاری در اختیار آنها قرار دارد و در اختیار هیچ مرجع دولتی قرار نمی گیرد.

با این اوصاف بسیاری از فعالان حوزه آزادی مدنی و بسیاری از حقوقدانان چندان به گفته های توسعه دهندگان سیتیزن اطمینان ندارند. مدیر شبکه جهانی پروژه نظارت بر تکنولوژی که در راستای حفظ و صیانت از حریم خصوصی کاربران تلاش می کند اعتقاد دارد سیتیزن در صدد است برای ایجاد یک شبکه گسترده از کاربران مجازی، توجهات را به سمت خود جلب کند.

سیاست نامه سیتیزن امکان این تفسیر را باز گذاشته است که ممکن است این نهاد برای استفاده های شخصی و پیشبرد منافع خود در محافل علمی، از داده ها و اطلاعات کاربران سوءاستفاده کند. در بخشی از سیاست نامه سیتیزن آمده است: “ما ممکن است داده های جمع آوری شده از مکان و مختصات جغرافیایی کاربران را برای مبارزه با ویروس کرونا در اختیار نهادهای دولتی و مراکز پزشکی و درمانی قرار دهیم.”

برخی متخصصان باور دارند اپلیکیشن های ردگیری تماس باید بتوانند اعتماد و اطمینان شهروندان و مردم را جلب کنند. بسیاری از مردم چندان اطلاعات گسترده و عمیقی نسبت به مسائل امنیتی و حقوقی مبنی بر اینگونه تکنولوژی های ردگیری تماس ندارند و ممکن است ناخودآگاه اطلاعات خصوصی آنها مورد دستبرد بدافزارها قرار گیرد. باید به مردم این اطمینان را داد که اطلاعات آنها تنها برای حفظ و صیانت از سلامت عمومی مورد استفاده قرار می گیرد.

بنظر شما حریم خصوصی در جهان کنونی چه اهمیتی دارد؟ اصلاً آیا می توان با گسترش رسانه های جمعی و تکنولوژی های پیشرفته این انتظار را داشته باشیم که حریم خصوصی مان حفظ شود؟ اصولاً بنظر شما حریم خصوصی چگونه تعریف می شود؟ تعریف شما از حریم خصوصی چیست؟

نظر بگذارید

Please enter your comment!
نام و نام خانوادگی